Fıstıklı Kare Çikolata

Sustuklarını biliyorum. Benzer gizlerimiz var. Yaşamak istediğini yaşamadığı, sıkıştığını, mutsuzluğunu görüyorum. Çoğu zaman olduğun yerde değilsin değil mi? Yani en azından bedenin olabilir ya fikirlerin? Kafan nerede ? Hani eskiler der ya, aşık mısın? Evet aşığız, hepimiz aşığız yaşayamadıklarımıza, tatmadıklarımza, hiç görmediklerimize deli gibi aşığız. Biz hayallerimize aşığız.

Peki ne yapmalı? Şu en azıyla biliniyor ki bu hayatı bir kere yaşıyoruz. En büyük acı değil mi bize isteğimiz dışında verilen hayatı istediğimiz gibi yaşayamamak? Bir yol tutmalı İSTEDİĞİMİZ GİBİ gidebileceğimiz. Kolay mı? Değil, istediğimiz gibi yaşamak için istemediklerimize katlanacak mıyız? Evet. Yorulacak mıyız? Evet. Ama bizler başka şansı olmayan dere ağzı yatakların, duvar dibi küflü evlerin, en dik yokuşlu sokakların, zenginlerin eskilerini yeni sayan çocuklarız. İşte işin en güç veren yanı da bu aslında, bizler düşmekten korkmuyoruz. Savaşmak, mücadele etmek bizim doğamız. Hani o ekmeğe gittiğinde çok almak istediğin kare fıstıklı çikolata var ya işte bütün savaş orada başladı. En azından benim ilk ağrıma o zaman gitti. Şimdi sanıyorum ki her çocuk o kare fıstıklı çikolatayı yemek istiyor. Bazen öyle küçük şeyler öyle ütopik geliyor ki ama vaziyetin görmene engel oluyor. İnan hiçbir şey olanaksız değil. Kendine bir yol çiz ve adım adım o yoldan git. Hayallerine giderken sana kimse inanmayacak, düşeceksin kimse kaldırmayacak, hatta asla yapamayacağını söyleyecekler. Onları haklı çıkarma. Sana bir sır vereyim. İnsanlar kendi yapamadıklarını kimsenin yapamayacağına son derece iknadır. Yani onlar beceremediler diye sen de beceremeyecek değilsin. Ne sıkıntın ne derdin varsa şunu bil ki geçecek ya da alışacaksın. Şöyle bir düşün ne acılar gelip geçmedi mi, hiç bitmeyecek sandıkların bitmedi mi, artık son dediğinde yine başlamadın mı? Hiç bir duygu sonsuz değildir. Acın da geçecek mutluluğunda bizim tüm meselemiz acılarımıza kucak açmak ve mutlu olmak için uğraşmak. Ben bana inanmalarını çok istedim, inanmazlarsa, elimden tutmazlarsa yapamazmışım sandım. Öyle değil yapılıyor, buna inanıyorum ve daha iyilerini yapacağım, yapacağız. Herkes yıldığımızı, bittiğimizi sandığında onların yüzüne bakıp diyeceğiz ki ''Beni kaybetmiş görebilirsiniz ama asla vazgeçmiş göremeyeceksiniz.''